wtorek, 17 czerwca 2014

Rozdział 2:Jak chodzisz głupku!

Kolacja była nudna i nie ciekawa jak każda biznesowa.Wróciliśmy do domu około 22,trochę późno już było ale postanowiłam zadzwonić do swojego brata ,którego tak mi brakuje.Jest za cicho,brak ciągłych jego docinek i działania wszystkim na nerwy.Ale mimo wszystko jest moim kochanym braciszkiem.Chwyciłam za telefon leżący na łóżku i wykręciłam jego numer.Dwa sygnały i nic,zaczęłam się denerwować bo obiecał ,że dziś odbierze i porozmawiamy o tym jak tu jest.Niestety nie odebrał.Zdenerwowana postanowiłam iść pod prysznic.Zabrałam do łazienki potrzebne rzeczy i się w niej zaszyłam na dość długi czas.Po wyjściu z łazienki była już godzina 12 w nocy,zerknęłam jeszcze ostatni raz na telefon i miałam nieodczytanego sms'a.Oczywiście od kogo innego jak od "pana nie umiem odebrać" wiadomość była o treści : 
"Sorki Niki ale dzisiaj nie pogadamy jestem na imprezie i tak głupio jest odebrać przy kolegach.Wybacz młoda odezwę się jutro dobranoc :*"
Po przeczytaniu sms'a byłam jeszcze bardziej zła.Mój brat się mnie najwidoczniej wstydzi,trudno jego życie nie mieszam się ,ale siostrę ma się jedną a kumpli można mieć wielu.Zrezygnowana położyłam się na łóżku i wzięłam do ręki książkę.Czytając jak zawszę zasnęłam.Rano obudził mnie tata wołający na śniadanie.Ubrałam szlafrok i zeszłam na dół do jadalni.Gdzie czekały na mnie naleśniki z owocami,oczywiście śniadanie musiałam zjeść w samotności.Przyzwyczaiłam się ,że Ojca często nie ma, ale zawsze miałam się do kogo odezwać a teraz gdy Alan z nami nie mieszka jest pusto i cicho.Po zjedzonym śniadaniu szybko wbiegłam do pokoju i przebrałam się w coś w czym mogłabym pójść pobiegać.Gdy byłam już ubrana zabrałam ze sobą jeszcze mp4 i słuchawki i ruszyłam pobiegać.Nie znając miasta nie był to najlepszy pomysł bo się zgubiłam.Pomyślałam ,że w sumie poznam trochę miasto bo w końcu i tak będę musiała to zrobić.Biegałam dalej nie wiedzą gdzie mnie nogi poniosą.Upał jaki już panował sprawiał ,że szybciej się męczyłam,ale nie miałam ochoty się zatrzymywać do póki mam siłę biec.Z moich rozmyśleń nagle wyrwał mnie upadek na ziemię spowodowany zderzeniem się z kimś.Automatycznie warknęłam w stronę mężczyzny który był tego sprawcą :
-Jak chodzisz kretynie!
-Chyba jak biegasz-poprawił mnie z uśmiechem na twarzy.Podając rękę by pomóc mi wstać z chodnika.Po czym zapytał :
-Nic ci nie jest? Jesteś cała?-Na co odpowiedziałam już dość wściekła
-Nie nic mi nie jest!.Najpierw było uważać jak się biega a później martwić czy się komuś coś stało.
-Mogłabyś być milsza.Przecież nie zrobiłem tego celowo.
-Ta jasne,niech ci będzie.
-Może w ramach przeprosin wezmę cię na kawę?-zapytał znów z uśmiechem
-Okey czemu nie.
-No to chodźmy.
Do kawiarni szliśmy w zupełnej cisz.Krępowało mnie to i czułam się niezręcznie.Ale wstydziłam się odezwać.W końcu chłopka zauważył ze głupio się czuję nic nie mówiąc i się odezwał :
-Ehh przepraszam za moją głupotę zapomniałem się zapytać jak się nazywasz?
-Nikola ale wszyscy mówią mi Niki-lekko się uśmiechnęłam
-Piękne masz imię,w sumie to ja jestem Joan 
-Dziękuję-w jedne chwili poczułam jak robię się czerwona 
-Oj nie chciałem cię zawstydzić
-Nic się nie stało.Daleko jeszcze ?
-Nie to już tutaj za rogiem.
Gdy doszliśmy na miejsce,usiedliśmy przy stole a Joan poszedł zamówić kawę.Po chwili wrócił i zajął miejsce na przeciwko mnie i zaczął się do mnie szczerzyć.W końcu nie wytrzymałam i zapytałam;
-Zaczynam się Ciebie bać
-Dlaczego-zaczął się jeszcze bardziej szczerzyć 
-Hmm z tym uśmiechem wyglądasz jak jakiś psychol.
-Skąd ta pewność ,że nim nie jestem?
Nastała cisza ale chłopak długo nie wytrzymał i widząc moją minę wybuchnął śmiechem;
-No przecież żartowałem.No już nie pacz się tak na mnie.
-Kretyn-po czym wybuchliśmy śmiechem 
Później kelnerka przyniosła naszą kawę i dalej rozmawialiśmy o niczym.Tak zleciało nam jakieś 40 min po których okazało się ,że Joan musi iść na trening a ja nie wiem jak wrócić do domu.Trochę głupio zapytać jak do niego dotrzeć.Ale chłopak zapytał czy nie podrzucić mnie gdzieś i problem był rozwiązany.Podałam mu adres a gdy już byliśmy na miejscu poprosił mnie jeszcze o numer telefonu,który bez wahania napisałam mu na karteczce.Po czym wysiadałam z samochodu i udałam się w kierunku domu.A Joan odjechał.Po wejściu od domu od razu wskoczyłam pod prysznic i się przebrałam.Po wyjściu z łazienki zadzwoniłam do Ojca z pytaniem kiedy będzie i czy mam czekać.Okazało się ,że muszę.Rozłączyłam się i odłożyłam telefon na szafkę i wzięłam z niej laptopa.Zalogowałam się na facebook"u ,przeglądając tablice zobaczyłam zdjęcie mojego brata z imprezy.Gdy skończyłam przeglądać portal wylogowałam się i wysłałam bratu sms'a
"Jak będziesz mieć czas zadzwoń,jeśli nie to chociaż napisz ;)"
Po czasie dostałam odpowiedź;
"Młoda nie dam rady nie wypisuj tyle do mnie jak znajdę czas napiszę ci"
Odpisałam na to
"Dobra skoro nie masz dla mnie czasu zadzwoń jak zatęsknisz cześć!"
Poczułam się źle po tym co przeczytałam.Zepsuł mi się humor i włączyłam sobie muzykę i leżąc na  łóżku myślałam o przystojnym hiszpanie.Gdy kładłam się spać otrzymałam sms'a od nieznajomego mi numeru.Nie miałam pojęcia od kogo jest wiec nie odpisałam.

...................................................................................................................................................................
Jeśli czytasz i podoba ci się to co pisze to zostaw po sobie komentarz,każdy zachęca mnie do pisania ;) wiec wiecie co robić :D

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz