niedziela, 22 czerwca 2014

Rozdział 3 : Udany dzień

   Rano było takie samo jak zawsze,śniadanie w samotności.Później krótkie bieganie jak co dzień dla przyjemności.Po powrocie nic ciekawego,kolejna próba rozmowy z starszym bratem jak zwykle nie udana a ja tak go potrzebuje, no ale trudno dam sobie jakoś rade sama.Mam ochotę się spakować i wrócić do Polski tam też nie mam nikogo ale czuje się sto razy lepiej,tu miałam zacząć nowe życie ale jakoś tego nie widzę,znowu nowa szkoła,nowi ludzie i kolejne złe wspomnienia,nowe smutne piosenki i coraz większa samotność.Może tak ma być,może to jest moje życie i takie ma być?.Sama już nie wiem,ale poddawać się nie wolno co mi da to ,że się poddam?.Nic mi nie da więc czas się wziąć za swoje życie i ruszyć tyłek z kanapy.Przypomniałam sobie o sms który dostałam wieczorem,postanowiłam odpisać chociaż nie wiedziałam kto to.Po jakimś czasie dostałam odpowiedź, po niej już wiedziałam z kim pisze,był to nikt inny jak wczoraj poznany Hiszpan.Oczywiście z faktu iż siedzę sama w domu i strasznie zamulam postanowiłam go zaprosić,w sumie to co mi szkodzi przynajmniej będę mieć towarzystwo.Chłopak się zgodził i po pół godzinie był już pod moim domem.Przywitałam się i zaprosiłam do środka,po czym zajęliśmy miejsce w salonie.Nastała cisza ale po chwili odezwał się;
-To co porobimy Niki?
-Nie mam pojęcia,a ty masz jakiś pomysł?
-No nie wiem może posłuchamy muzyki?
-No spoko możemy.
Włączyliśmy radio i tak z nudów zaczęliśmy sobie tańczyć.Było oczywiście bardzo zabawnie bo ja nie do końca umiem tańczyć.Gdy już skończyliśmy nasze głupie tańce,znowu usiedliśmy na kanapie i zajadaliśmy żelki rozmawiając sobie. :
-Od kiedy jesteś w Barcelonie, bo za bardzo nie wyglądasz na hiszpankę- uśmiechnął się
-no bo nie Hiszpanka nie tylko Polka, a w Barcelonie mieszkam z jakieś 4 dni
-O, aby króciutko, pewnie nie nie znasz miasta ja z chęcią Ci je pokarzę.
-Było by milo, do kiedy?
-Nie możemy dzisiaj po moim treningu, odpowiada ci się?
-Pewnie się przyjedziesz po, Mnie?
-Haha nie nie ty jedziesz ze mną, chłopaki Cie z chęcią poznają- znów się uśmiechnął ja zrobiłam się trochę czerwona
-Nie nie nie wstydź się Niki ,w sumie to możesz ładniej wyglądasz.
-A co nie jestem ładna ? - zrobiłam smutną minę
-Jesteś ładna a nawet bardzo ładna.
-Haha dzięki to jak idziemy?
-Tak choć.
I wyszliśmy z domu.Joan otworzył mi drzwi do samochodu chyba chciał być miły,no ale coś mu to nie wychodzi.Po jakimś czasie byliśmy już pod Camp Nou czyli stadionem drużyny chyba każdy ją zna,bo w końcu to Fc Barcelona czasem lubię oglądać ich mecze.Zajęłam miejsce wysoko na trybunach aby nie przeszkadzać piłkarzom w treningu.po chwili z szatni wyszedł niski mężczyzna był prawie mojego wzrostu.Usiadł obok i po chwili zapytał
-Co tu robisz?
-ehh przyszłam tu z Joanem,jeśli przeszkadzam to już sobie idę.
-A z tym głupkiem,nie no zostań.Jestem Leo a ty?
-Nikola i nie musisz się przedstawiać wiem kim jesteś
-Hmm fanka Barcy
-Nie ale ciężko nie znać najlepszego piłkarza świata
-No tak.
Chwilę jeszcze posiedzieliśmy sobie rozmawiając do momentu gdy z szatni nie wybiegł nikt inny jak Joan i krzyknął;
-Messi sio mi od niej!
No co Leon odpowiedział
-Było nie zostawiać jej samej na trybunach
-Wiesz że byłem w szatni!
-I co z tego?! no dobra byłem tylko się przywitać wyluzuj.
-Ej chłopaki spokój już!
Odezwał się ktoś kogo nie znam tym razem był wyskoki.Uspokoił ich i kazał Messiemu zejść na dół i zaproponował żebym też do nich dołączyła.Zgodziłam się..Po czym po kolei każdy z piłkarzy mi się przedstawił.Po chwili przyszedł trener i zaczął się trening.Chłopaki zamiast trenować to się wygłupiali.A najbardziej Joan,a za karę dostał dodatkowe 5 kółek,po skończonym treningu czekałam przed wyjście z stadionu.Oczywiście pierwszy wyszedł Messi i żebym sama nie czekała to został ze mną.Rozmawialiśmy gdy znowu usłyszeliśmy słowa Joana;
-ej Messi mówiłem ci coś już dzisiaj!
-No co takiego mówiłeś-odpowiedział Leo
-ty wiesz co?!
-Nie nie wiem,no powiedz Nikola też się chętnie dowie
-No pewnie
-Nie nie powiem a ty Leo przestań się tak szczerzyć
-No dobra
-Nikola idziemy?
-No pewnie,Leo idziesz z nami?
-Chętnie ale nie bo ten cymbalista będzie zazdrosny.
-Hahahaha okey.
Po czym Lionel wsiadł to samochodu a my ruszyliśmy przed siebie.Rozmawiając i co jakiś czas wybuchając śmiechem.Świetnie się dogadujemy i szybko nam czas mija.Była już prawie 22,a ja nie miałam ochoty wracać do domu i znowu spędzać czasu sama.
-Może już cię do domu odwiozę?-zaproponował piłkarz
-Nie chcę wracać ale dobra choć.
-Jak nie chcesz to nie musimy.
-Nie jednak już czas wracać
-No dobrze.
Godzinę później byłam już w swoim pokoju i przeglądałam zdjęcia z dnia spędzonego z Joanem.Były dość zabawne.
Przed snem jak zawsze posłuchałam muzyki,popisałam chwilę z "głupkiem" czyli Joanem po czym zasnęłam z uśmiechem na twarzy.
...................................................................................................................................................................
Mam nadzieję że nie zanudzam was moim pisaniem a rozdział się podoba ;),piszcie komentarze nawet negatywne są mile widziane. Miłego dnia i udanych wakacji :).Ostatni tydzień szkoły przed nami :D


wtorek, 17 czerwca 2014

Rozdział 2:Jak chodzisz głupku!

Kolacja była nudna i nie ciekawa jak każda biznesowa.Wróciliśmy do domu około 22,trochę późno już było ale postanowiłam zadzwonić do swojego brata ,którego tak mi brakuje.Jest za cicho,brak ciągłych jego docinek i działania wszystkim na nerwy.Ale mimo wszystko jest moim kochanym braciszkiem.Chwyciłam za telefon leżący na łóżku i wykręciłam jego numer.Dwa sygnały i nic,zaczęłam się denerwować bo obiecał ,że dziś odbierze i porozmawiamy o tym jak tu jest.Niestety nie odebrał.Zdenerwowana postanowiłam iść pod prysznic.Zabrałam do łazienki potrzebne rzeczy i się w niej zaszyłam na dość długi czas.Po wyjściu z łazienki była już godzina 12 w nocy,zerknęłam jeszcze ostatni raz na telefon i miałam nieodczytanego sms'a.Oczywiście od kogo innego jak od "pana nie umiem odebrać" wiadomość była o treści : 
"Sorki Niki ale dzisiaj nie pogadamy jestem na imprezie i tak głupio jest odebrać przy kolegach.Wybacz młoda odezwę się jutro dobranoc :*"
Po przeczytaniu sms'a byłam jeszcze bardziej zła.Mój brat się mnie najwidoczniej wstydzi,trudno jego życie nie mieszam się ,ale siostrę ma się jedną a kumpli można mieć wielu.Zrezygnowana położyłam się na łóżku i wzięłam do ręki książkę.Czytając jak zawszę zasnęłam.Rano obudził mnie tata wołający na śniadanie.Ubrałam szlafrok i zeszłam na dół do jadalni.Gdzie czekały na mnie naleśniki z owocami,oczywiście śniadanie musiałam zjeść w samotności.Przyzwyczaiłam się ,że Ojca często nie ma, ale zawsze miałam się do kogo odezwać a teraz gdy Alan z nami nie mieszka jest pusto i cicho.Po zjedzonym śniadaniu szybko wbiegłam do pokoju i przebrałam się w coś w czym mogłabym pójść pobiegać.Gdy byłam już ubrana zabrałam ze sobą jeszcze mp4 i słuchawki i ruszyłam pobiegać.Nie znając miasta nie był to najlepszy pomysł bo się zgubiłam.Pomyślałam ,że w sumie poznam trochę miasto bo w końcu i tak będę musiała to zrobić.Biegałam dalej nie wiedzą gdzie mnie nogi poniosą.Upał jaki już panował sprawiał ,że szybciej się męczyłam,ale nie miałam ochoty się zatrzymywać do póki mam siłę biec.Z moich rozmyśleń nagle wyrwał mnie upadek na ziemię spowodowany zderzeniem się z kimś.Automatycznie warknęłam w stronę mężczyzny który był tego sprawcą :
-Jak chodzisz kretynie!
-Chyba jak biegasz-poprawił mnie z uśmiechem na twarzy.Podając rękę by pomóc mi wstać z chodnika.Po czym zapytał :
-Nic ci nie jest? Jesteś cała?-Na co odpowiedziałam już dość wściekła
-Nie nic mi nie jest!.Najpierw było uważać jak się biega a później martwić czy się komuś coś stało.
-Mogłabyś być milsza.Przecież nie zrobiłem tego celowo.
-Ta jasne,niech ci będzie.
-Może w ramach przeprosin wezmę cię na kawę?-zapytał znów z uśmiechem
-Okey czemu nie.
-No to chodźmy.
Do kawiarni szliśmy w zupełnej cisz.Krępowało mnie to i czułam się niezręcznie.Ale wstydziłam się odezwać.W końcu chłopka zauważył ze głupio się czuję nic nie mówiąc i się odezwał :
-Ehh przepraszam za moją głupotę zapomniałem się zapytać jak się nazywasz?
-Nikola ale wszyscy mówią mi Niki-lekko się uśmiechnęłam
-Piękne masz imię,w sumie to ja jestem Joan 
-Dziękuję-w jedne chwili poczułam jak robię się czerwona 
-Oj nie chciałem cię zawstydzić
-Nic się nie stało.Daleko jeszcze ?
-Nie to już tutaj za rogiem.
Gdy doszliśmy na miejsce,usiedliśmy przy stole a Joan poszedł zamówić kawę.Po chwili wrócił i zajął miejsce na przeciwko mnie i zaczął się do mnie szczerzyć.W końcu nie wytrzymałam i zapytałam;
-Zaczynam się Ciebie bać
-Dlaczego-zaczął się jeszcze bardziej szczerzyć 
-Hmm z tym uśmiechem wyglądasz jak jakiś psychol.
-Skąd ta pewność ,że nim nie jestem?
Nastała cisza ale chłopak długo nie wytrzymał i widząc moją minę wybuchnął śmiechem;
-No przecież żartowałem.No już nie pacz się tak na mnie.
-Kretyn-po czym wybuchliśmy śmiechem 
Później kelnerka przyniosła naszą kawę i dalej rozmawialiśmy o niczym.Tak zleciało nam jakieś 40 min po których okazało się ,że Joan musi iść na trening a ja nie wiem jak wrócić do domu.Trochę głupio zapytać jak do niego dotrzeć.Ale chłopak zapytał czy nie podrzucić mnie gdzieś i problem był rozwiązany.Podałam mu adres a gdy już byliśmy na miejscu poprosił mnie jeszcze o numer telefonu,który bez wahania napisałam mu na karteczce.Po czym wysiadałam z samochodu i udałam się w kierunku domu.A Joan odjechał.Po wejściu od domu od razu wskoczyłam pod prysznic i się przebrałam.Po wyjściu z łazienki zadzwoniłam do Ojca z pytaniem kiedy będzie i czy mam czekać.Okazało się ,że muszę.Rozłączyłam się i odłożyłam telefon na szafkę i wzięłam z niej laptopa.Zalogowałam się na facebook"u ,przeglądając tablice zobaczyłam zdjęcie mojego brata z imprezy.Gdy skończyłam przeglądać portal wylogowałam się i wysłałam bratu sms'a
"Jak będziesz mieć czas zadzwoń,jeśli nie to chociaż napisz ;)"
Po czasie dostałam odpowiedź;
"Młoda nie dam rady nie wypisuj tyle do mnie jak znajdę czas napiszę ci"
Odpisałam na to
"Dobra skoro nie masz dla mnie czasu zadzwoń jak zatęsknisz cześć!"
Poczułam się źle po tym co przeczytałam.Zepsuł mi się humor i włączyłam sobie muzykę i leżąc na  łóżku myślałam o przystojnym hiszpanie.Gdy kładłam się spać otrzymałam sms'a od nieznajomego mi numeru.Nie miałam pojęcia od kogo jest wiec nie odpisałam.

...................................................................................................................................................................
Jeśli czytasz i podoba ci się to co pisze to zostaw po sobie komentarz,każdy zachęca mnie do pisania ;) wiec wiecie co robić :D

niedziela, 15 czerwca 2014

Rozdział 1:Słoneczna Barcelona

Gdy kończyłam moje ostatnie słowa piosenki niczym nie wyróżniającej się od poprzednich samolot podchodził do lądowania. Kilka minut później stałam już przed lotniskiem.W bardzo pięknym mieście a była nim Barcelona.Z zapartym tchem wpatrywałam się w każdy jej budynek i wszystko co mnie otaczało.Nigdy bym nie pomyślała że to miasto tak mnie zachwyci.Czułam że zaczyna się tu coś pięknego.Po chwili siedziałam już w taksówce wraz z ojcem.Dalej podziwiałam to piękne miasto,było czymś w rodzaju nowego domu.Z moich rozmyśleń wyrwał mnie głos taty;
-Nikola wysiadaj prosze
-O już Jesteśmy?. Zamyśliłam się
-nie gadaj tyle tylko wysiadaj.
Mieszkanie raczej duży dom bo mieszkaniem go nie można było nazwać znajdował się w najbogatszej dzielnicy Barcelony.Był ogromny i piękny ale nie robiło to na mnie dużego wrażenia.Jako córka osoby z tak dużą firmą jak mój Ojciec prowadzi od lat byłam do tego przyzwyczajona.Ojciec wziął moje bagaże i zaniósł na górę do mojej nowej sypialni.Była ogromna w kolorach ,które uwielbiałam.Całość wyglądała tak :

Mruknęłam pod nosem;
-To się tatusiek spisał.
Po czym wzięłam się za rozpakowywanie ubrań.Oczywiście musiałam sobie włączyć muzykę i jak zwykle się w niej zatracić,bo nie była bym sobą.W słuchawkach słyszałam słowa mojej jak dotąd ulubionej piosenki Eminema o tytule Lose yourself.Słowa tej piosenki są dla mnie tak piękne jak żadnej innej.


Lepiej zatrać się w muzyce, w chwili 
którą posiadasz, lepiej nie pozwól jej odejść
Masz tylko jeden strzał, nie spudłuj, nie spieprz tej szansy
Taka okazja zdarza się tylko raz w życiu, zrób to!


Słuchając muzyki nawet nie zauważyłam kiedy do mojego pokoju wszedł Ojciec i zaczął tupać nerwowo stopą.W końcu podszedł i wyciągnął mi słuchawki z uszu mówiąc już dość nerwowym głosem:

-Nikola czy ty jesteś głucha?! ile razy mam cię wołać!

-Nie nie jestem głucha,po prostu słuchałam muzyki.Czego chciałeś?

-Ubieraj się idziemy na kolację.

-Ehh ale ja nie mam ochoty.
-Nie gadaj tyle tylko się ubieraj,masz pół godziny.
-No dobra.
Po czym wyszedł zostawiając mnie w pokoju.Pomyślałam że i tak nie mam wyjścia i muszę iść.Postanowiłam ubrać spódnicę w krzyże a do tego biały gorset.Do tego czarna, skórzana ramoneska i czarny pasek ze złotą klamrą. Dodatkowo czarne botki.Całość wyglądała tak:
Modne stylizacje na lato: rockowy styl, spódnica w krzyże, biały gorset zdjęcie
Gdy byłam już gotowa zeszłam do salonu gdzie czekał już na mnie Tata.Po czym powiedział że ślicznie wyglądam i wsiedliśmy do taksówki.Jak zawsze w samochodzie znów słuchałam muzyki.