Nienawidzę swojego życia,nie znoszę częstych przeprowadzek.A znów mnie to czeka.Dlaczego on mi to robi.Nie mogę zamieszkać gdzieś na więcej niż pół roku.Chciała bym w końcu mieć przyjaciół,nie lubię samotności ale nie nawiązuje kontaktu z innymi dość szybko.Czuję się inna od swoich koleżanek z klas co sprawia że nie akceptuje samej siebie.To koszmar patrzeć w lustro i nie widzieć nikogo innego niż dziewczyny która ma smutek w oczach i rzadko się uśmiecha.Chciała bym pozostać w Polsce gdziekolwiek by to nie było tylko w Polsce.Czuję że tu jest moje miejsce.Ale nie mogę mój ojciec musi to wszystko zniszczyć.Nie liczy się dla niego to czego ja chcę,a chciałabym zostać w Łodzi z mamą i starszym bratem Alanem.Niestety nie ma takiej opcji.Czas zacząć się pakować,do samolotu mamy jeszcze jakieś 40 minut.Nagle z kuchni usłyszałam głos ojca:
-Nikola kochanie pośpiesz się.
-Śpieszę się nie widać?
-Masz jeszcze 10 minut złośnico ty moja
-Ugh
Gdy skończyłam się już pakować zeszłam na dół.Gdzie stał już brat który odwoził nas na lotnisko.Chciałab aby pojechał z nami.Czuła bym się bezpieczniej,jedyny mnie rozumiał i bardzo dobrze znał.Postanowiłam jeszcze raz go o to poprosić;
-Jedź z nami do Hiszpanii
-Niki wiesz że nie mogę.
-Nie poradzę sobie bez Ciebie.Proszę cię pojedź z nami
-Młoda czas zacząć sobie radzić samemu.
-No dobra, nie to nie
-Dawaj te walizki a nie marudź.
Podałam bratu walizki i zmierzałam w stronę samochodu.Alan gdy tylko włożył walizki wsiadł do samochodu.Gdy tylko wyruszyliśmy postanowiłam posłuchać muzyki i odpłynąć na chwilę i żyć tylko nią.Daje mi siłę,poprawia humor jest wszystkim.Rozmarzyłam się o tym co czeka mnie w gorącej Hiszpanii.Czy może tam zmieni się moje życie i zacznę być w końcu szczęśliwa.
Po niespełna 20 minutach z moich rozmyśleń wyrwał mnie głos brata;
-Księżniczko ty moja już jesteśmy czas ruszać w świat
-Głupku nie mów tak do mnie.No dobra już idę.
Alena odprowadził nas do poczekalni.Chwilę staliśmy w milczeniu ale nadszedł w końcu czas pożegnania.
-Wiesz że nie lubię się żegnać
-Tak wiem ale nie musimy się żegnać,mimo że nie będziemy się bardzo długo widzieć Niki
-Ehh obiecaj mi że zadzwonisz bo bardzo będę tęsknić
-Wiem ,wiem siostrzyczko.Kocham cię wiesz?
-Ja Ciebie też,strasznie będę tęsknić za Tobą.
-Dasz sobie rade w końcu jesteś dzielna
-Tak wiem trzymaj się pa
-Pa księżniczko
Tata wziął moje walizki.Chwilę później byłam już w samolocie,wyciągnęłam z plecaka zeszyt i zaczęłam pisać nową piosenkę.Jak zwykle smutną ale taka już jestem.Ona oddaje cały mój charakter i zawiera najskrytsze marzenia.
...................................................................................................................................................................
wreszcie skończyłam pisać prolog mojego pierwszego opowiadania.Mam nadzieje że dobrze się go czyta i że nie jest jakoś bardzo tragiczny ;)
czwartek, 22 maja 2014
Bohaterowie
Nikola Lewan
Nikola często zwracają się do niej Niki
Ma 17 lat.Jest cicha i zamknięta w sobie.
Kocha piłkę nożna ale nie chce się do tego nikomu przyznać.
Alan Lewan
Starszy brat Nikoli.Jest zupełnym przeciwieństwem swojej młodszej o daw lata
siostry.Często imprezuje co sprawia ,że nie najlepiej dogaduje się z rodzicami.Nie znosi krytyki.
Joan Angel Roman
Pochodzi z Hiszpanii,aktualnie mieszka w Barcelonie.Jest lewo skrzydłowym napastnikiem tamtejszego klubu.Ma 21 lat.Nie należy do odpowiedzialnych i poważnych ludzi.Raczej szaleje na imprezach.Gdy poznaję dziewczynę swojego życia zaczyna się zmieniać.
Subskrybuj:
Posty (Atom)